خیلی گشته بودیم، نه پلاکی، نه کارتی، چیزی همراهش نبود.

لباس فرم سپاه به تنش بود. چیزی شبیه دکمه ی پیراهن در جیبش نظرم را جلب کرد،

خوب که دقت کردم، دیدم یک نگین عقیق است که انگار جمله ای رویش حک شده.

خاک و گل ها را پاک کردم. دیگر نیازی نبود دنبال پلاکش بگردم. روی عقیق نوشته بود:

« به یاد شهدای گمنام»

خدا پشت و پناهت زود برگرد
فدای شکل ماهت زور برگرد……

***

می شوید او دست و رو
با اب میگیره وضو

***
تمیز و پاکیزه باز
میاد سر جا نماز

***

من هم کنار بابا

نماز می خوانم حالا